Bebek En Fazla Ne Kadar Uyumalı?
İlk Uyandığı An
Bir sabah, Kayseri’nin soğuk ama güneşli havası pencerenin perdesini hafifçe aralamıştı. Şehir, daha kimse uyanmamışken, uyandı bile. O an, kollarımda minicik bir bebek uyurken, kafamda bir soru dönüp duruyordu: Bebek en fazla ne kadar uyumalı?
Aslında bu soru, o kadar basit bir şey gibi görünüyordu ki. Ama içimi saran kaygı ve belirsizlik, bir anda sanki ağır bir yük gibi omuzlarımda birikmişti. Çünkü o minicik yüz, uykusunda ne kadar huzurlu olursa olsun, ben uyanmadan onu uyandırmanın doğru olup olmadığını bir türlü çözemedim.
Bebekler ne kadar uyumalıydı? Herkesin bildiği, aslında çok da konuşmadığı ama her ebeveynin yavaşça keşfettiği bir gerçek vardı: Her bebek farklıydı, her birinin uyku düzeni başka bir şekilde gelişiyordu. Ama ben, Kayseri’deki bu evde, kendi hayatımı kurarken, minik kızımın uyku düzeninin içimde nasıl yankılandığını hissedebiliyordum. Bir yanda doğal bir heyecan vardı, diğer yanda ise kimseyle paylaşamadığım büyük bir endişe.
Uyandığında Gözlerinde O Işıltı
Bir gün, kızım sabah uyandığında gözlerinde bir ışıltı vardı. O an, bir yudum kahve içmek isterken, onu sevmenin ve ilgilenmenin verdiği huzuru hissettim. Uykusuz geçen birkaç günün ardından, sonunda bir araya geldiğimizde, o bakışları görmek her şeye değerdi. Ama sonra, “Acaba hala çok uyuyor mu? Saatlerce uyudu, bu doğru mu?” diye düşünmeye başladım.
Gözlerindeki o ışıltı beni bambaşka bir yere taşıdı. Evet, belki biraz uzun uyuyordu. Ama kim bilir, belki de bebeklerin dünyasında, bu uzun uyku aslında büyümenin, gelişmenin ve hayata dair çok şey öğrenmenin bir işaretiydi. O an, her şeyin yolunda olduğuna karar verdim ve biraz daha derin bir nefes aldım. İçimdeki endişe, sadece birazcık olsun yerini güvene bırakmıştı.
Kaygıların Arasında
Ama sonra, diğer ebeveynlerin yorumları aklıma gelmeye başladı. “Bebeğinizin uyku düzenine dikkat edin, fazla uyuyan bebek sağlıklı büyümez!” gibi cümleler, bir yandan dışarıdan kulağımda çınlıyordu. Bir bakıma, bu tip “iyi niyetli” uyarılar, hiç beklemediğiniz anda sızıp içini dolduruyordu. Kayseri’de her yer karışık bir şekilde tıkalıydı; herkes bir şekilde kendi işine odaklanmışken, bu yorumlar içimi kavuruyordu.
Kendimi bazen bir kayık gibi hissettim, rüzgarın nereye esdiğini anlamadan, nehrin akışına kapılmış gibi. Ama o kayık bir şekilde, her şeyin dışında, her şeyin ortasında, kendi yerinde güvenle ilerliyordu. Kızımın uyuması, içinde bulunduğum kaygının, kaybolmuş gibi hissedilen anların ve korkularımın bir yansımasıydı aslında. Gerçekten de bir bebek çok uyur muydu? Kendi içimdeki bu savaşın, bir yerlerde sona erdiğini hissedebiliyordum.
Uykusuz Bir Gece
Bir gece, sabaha karşı uykusuz bir şekilde gözlerimi açtım. Etraf sessizdi. O anı hatırlıyorum, o uzun uyku sonrası sabah saatlerinde içimde büyük bir boşluk vardı. Ama sonra küçük bir gülümseme duyumsadım. Çocuğumun uyandığını fark ettim, ve derin derin nefes alarak ona doğru gittim. Kollarımı açtım, “Uyumaya devam et, bu gece biraz daha…” dedim. İçimdeki kaygıyı ve merakı susturmuş, ona sadece huzur vermek istemiştim.
Bebeklerin, hiç bilmediğimiz bir şekilde kendi sınırlarını keşfettiğini anlamam, gerçekten de bana çok şey öğrettiydi. O gülümseme, “Bebekler en fazla ne kadar uyumalı?” sorusunun cevabını kendi içimde bulduğum anı simgeliyordu. Belki bir süre daha fazla uyuyacak, belki birkaç saat erken uyanacak… Ama her şeyin bir zamanlaması vardı ve o zamanlama, onu tanımakla ortaya çıkacaktı.
Sonuçta Ne Oldu?
Bebekler ne kadar uyur, ne kadar uyanık kalır, bunlar aslında hiç de o kadar önemli değil. Benim için önemli olan, içimdeki kaygıları bırakabilmek ve o anların tadını çıkarabilmekti. Bebekler bazen çok uyur, bazen uykusuz kalır… Ama en güzel an, uyandığında gözlerinde o ışığı gördüğüm andı. Bunu hatırlayarak, bir gün daha geçirebileceğimi biliyorum.
Bebeklerin uyku düzeniyle ilgili endişelerim, zamanla yerini daha büyük bir huzura bırakacak. Çünkü bir gün, o minik gözler uyandığında, her şeyin gerçekten yolunda olduğunu anlayacağım.